Assepoester v2 – 2016

Schoentjes gepast, vloeren gepoetst, bossen beschilderd, op tanden gebeten, insecten gevoed, honing geproefd, schurken gevloerd, pennen gelikt, wortels getemd, trommels getroond.

Ze had alles geprobeerd om iemand te zijn. Er was niets meer over. De lijst was af. Ze wist niet waar te beginnen nu ze het einde had gehad. Alle wegen leidden haar tegen en haar benen hielden voet bij stuk. Ze wilde dat ze ergens naartoe werd gezogen, of er van weggetrokken misschien, maar geen enkele kracht keek naar haar om. Ze kwam geen zandkorrel vooruit.

Alle tijd, die had ze. Dus ging ze denken, ging ze kauwen. Tot haar haar grijs was en haar tandvlees blauw. Tot ze verdwaald was in een doolhof van muren die ze zelf gebouwd had. Met het boetseren van haar brein had ze zichzelf ingemetseld. Nu moest ze uit zien te breken. “Een plattegrond!”, droomde ze even. Maar ze wist dat de aarde rond was en in sprookjes geloofde ze niet. Ook een kompas zou haar niet helpen want de wind was gaan liggen en de zon met het noorderlicht vertrokken. Er was dus maar één weg: álle wegen door. Elk pad begaan, van boom tot boom, wolk tot wolk, schurk tot schurk. Op haar stappen letten. En niet vergeten waar ze geweest was. Nooit vergeten waar ze geweest was. Dan moést ze er wel komen. Daar bij de rand, op de grens van een bestaan dat ze probeerde te vermoeden.

Het ging van lopen over huppelen naar strompelen tot kruipen. Nu ben ik er geweest, dacht ze. Overal was ze geweest. De wirwar van wegen: alles had ze uitgekamd. Elk pad had ze belopen, elk kruispunt overdacht. Wikken en wegen, schudden en schoppen, niets had haar een uitweg getoond.

Ze moest het vergeten. Alles vergeten. Niet meer kauwen, niet meer denken. Geen uitgang zoeken, niets meer willen, niemand zijn. Wel lopen, blijven lopen. Dat was haar nieuwe plannetje. Bewegen. Platgetreden paden begaan. Opnieuw en opnieuw. Tot ze door de grond zou zakken. Ze moest zo vaak dezelfde paden bewandelen dat ze zouden breken onder haar gewicht. Dan zou ze vallen, uit haar hoofd. Dat was het enige wat haar te doen stond. Vallen. Wie weet zelfs uit haar lijf. Kon dat? Kon ze iemand zijn buíten zichzelf? Ze popelde.

Insecten gevoed, schurken gevloerd, trommels getroond.
Ze had alles geprobeerd om iemand te zijn.
Maar probeer maar eens te vallen.

assepoesterdef

Advertenties

Een gedachte over “Assepoester v2 – 2016

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s