Aan mijn zestienjarige zelf

brief aan mijn zestienLieve Ine,

De kans dat ik je stoor is groot. Omdat je bij een vriendin rondhangt, of braaf je huiswerk maakt. Omdat je op de fiets zit, of op msn. Omdat je toneel kijkt, of zelf speelt. Omdat je op je kamer naar muziek luistert. Of -en heel waarschijnlijk- : omdat je een gekke, complexe, arbeidsintensieve brief schrijft naar iemand van wie je houdt.

Toch ben ik hier.

Ik wil je waarschuwen. Want hoewel de voortekens al maanden om je aandacht schreeuwen, zal er binnenkort in je gezicht een bom ontploffen. Huiduitslag en een latent gebrek aan energie zullen geen pubertijdskwaaltjes maar symptomen van leverfalen blijken te zijn. Je zal een nieuwe stempel krijgen: auto-immune hepatitis B. Daarbovenop twee voorschriften: cortisone, en platte rust.

Je zal het eerst bijzonder vinden. Dat je iets hebt dat best serieus schijnt. Dat je niet naar school hoeft, voor láng. Dat de zetel in het salon tot jouw bed wordt omgebouwd. Dat er post, cadeautjes en massa’s bezoek voor je komen. Dat je geen énkele aflevering van De Slimste Mens hoeft te missen.

Het zal ook raar doen. De onderdrukte vermoeidheid zal je genadeloos overvallen. Je zal geen stap vooruit kunnen zetten, tenzij met ondersteuning. Je zal voortdurend honger hebben, door je strikte dieet: geen vetten, geen suikers, weinig brood. Tegelijkertijd zal je opblazen. De cortisone zal een ander mens van je maken. Het dartele, slanke meisje zal zich terugtrekken in een vochtophoudend lijf. Maar in de cocon van je thuis is het leven lief. Je zal weinig hebben om je druk over te maken.

Wekenlang zal het zo gaan. Je omgeving bezorgd, jij in zachte vrede. En net op het punt waarop de verveling dreigt te lonken, zal je lijf een tandje bijsteken. Stilaan zal je je klaar voelen voor de wereld buiten de deur. En eind juni zal het zover zijn. Na dik twee maanden thuis en vele dagen trainingswandelingetjes, zal je opnieuw op stap gaan met je vriendinnen. Je zal overdonderd worden door de impressies van de stad, maar je zal er nooit zo van genoten hebben. Je zal je voortbewegen zoals tienermeisjes dat van nature doen: frivool en licht, maar toch met ernst. Overtuigd van het feit dat dít de jaren zijn.

En dan zal zij naast jou komen lopen. Je lieve vriendin. Ze zal iets zeggen wat -onbedoeld- je eerste toekomst zal hypothekeren. “Moet je eens wat wééééten?” zal het klinken, heel verbouwereerd. Met draaiende ogen zal ze eraan toevoegen wat een andere vriendin haar net heeft toevertrouwd. Dat die: “never ever de straat op zou gaan als ze eruit zou zien zoals jij”. Dat ze “het gek vindt dat je je niet scháámt, zo met je bolle hoofd.”

Daar. Op dat moment, tussen de Leien en het museumplein, daar zal jouw bom ontploffen. Je zal subtiel in de ramen van een etalage kijken, en walgen van jezelf. Je zal ineen willen storten, willen verdampen of verbrokkelen. Tot bloedens toe zal je je tranen verbijten. Je zal je je eigen domheid kwalijk nemen. Je illusie dat het allemaal zoals vroeger zou zijn: jij gewoon Ine, diegene die je was.  Je zal hunkeren naar jezelf.

Terug thuis zal je de teugels laten vieren. In je kamer, op je bed. Waar je lieve mama je uren later hysterisch huilend terug zal vinden. Met een onvoorwaardelijke hartstochtelijkheid zal ze je troosten, zoals ze nog eindeloos veel vaker zal doen. Ze zal haar leven parkeren en jouw stuur overnemen. Telkens weer zal ze je dragen, bovenop zichzelf. Maar ook zij zal dingen zeggen die je boos zullen maken. Dat het zo erg niet is, met dat uiterlijk van je. Dat de mensen die ertoe doen, je vrienden zullen blijven. Dat het oké is om je beperkte energie alleen in leuke dingen te steken. En net als de dokter zal ze je blijven zeggen dat het allemaal gauw voorbij zal zijn.

Dat zal het niet.

Het zullen moeilijke jaren zijn. Jaren van weerstand en onmacht. Van onzekerheid en verdriet. Van vermoeidheid en frustratie. Maar het is waar: er zullen altijd mensen zijn die vurig van je houden. Veel zelfs. Meer dan jij zal willen zien. En op een dag zal je het snappen. Dat er niemand is die je klein probeert te houden, behalve dan jij zelf. Dat er niets is wat je voor de voeten wordt gelegd. Dat je zo vrij bent als je zelf wil zijn. Durft zijn. Die dag zal de wereld zijn loper voor je rollen. Daar zal het beginnen.

Ik zou naar je toe willen rennen, om het je nu al te vertellen. Om je de tranen te besparen, en veel verloren tijd. Om te roepen dat het goed is. Het zou vergeefse moeite zijn. Alleen ervaring kan je geven wat niet te delen valt. En maar best.

Daarom blijf ik hier, en kijk ik uit naar je komst. Met open armen zal ik je ontvangen. En dan zal ik je schrijven. Ik zal je schrijven om de kloof te dichten. En jij zal lezen. Zo zullen de jaren tussen ons in met elk woord verdwijnen. Alinea na alinea zullen we groeien en krimpen. Reiken en grijpen. Springen en bukken.

Totdat we samenvallen.

Liefs,

Je grote kleine Ine

Advertenties

11 gedachtes over “Aan mijn zestienjarige zelf

  1. Zo mooi en toch triest. Je bent zo dapper Ine. Als ik dat lees vraag ik me af waarom ik zo nodig moet klagen……omdat ……ieder voelt wat hij voelt zeker, maar er is een groot verschil, de leeftijd…..ik heb al veel goeie jaren gehad, jij moet er nog aan beginnen. Dat is het verschil van oneerlijkheid ln het leven. Liefs, ook voor Jasper. Xxxx

    Liked by 1 persoon

  2. Amai Ine, Ik zou spontaan in de tijd willen reizen om je een knuffel te komen geven. Of een brief schrijven aan mijn achttienjarige zelf: “ga eens bij Ine langs!” Ik voel heel die onmacht van jou nu gewoon zelf in mijn lijf.
    En ook een heel erg mooie tekening erbij, Jasper, zeker ook het idee van groeien naar je eigen vrijheid.

    Liked by 1 persoon

  3. prachtig Ine hoe je dit verwoordt ❤ wat ik prachtig vind aan jou is hoe eerlijk en open je je hart lucht en het met ons deelt en wat ik je wens is dat je onvoorwaardelijk van jezelf en je mooie lichaam kunt houden ❤ Je bent een mooie pure en zeer waardevolle vrouw waar ik van hou ❤

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s