Peren, prei, citroenen & een soulmate

Het is weer zo’n dag. Zo’n dag waarop het leven je geen slechte bedoelingen wijs kan maken. Zo’n dag waarop je de deur uitgaat met een opdringerige glimlach. Zo’n dag waarop je mensen in de ogen durft te kijken. Zo’n dag met kapsones.

Ik loop een winkel in voor wat groenten en fruit en ben snel weer bij de kassa. Veel volk voor me, maar dat maakt niet uit. Vandaag is de tijd van mij. Ik zing in mezelf, maak plannen voor een roze toekomst. Achter mijn rug groeit de rij in een razend tempo verder. Ik kijk naar de kassière, die vermoeid de rij afscant. En dan begint er iets te schuiven in mezelf. Ik bijt op mijn lip, volg haar beweging. En ja: ze drukt. Een bel dreunt de winkel door. Haar kreet voor versterking.

Er is nog niets gebeurd, maar ik voel het al komen. Die ongecontroleerde stress. Een diepe frustratie die als een zwarte bal in mijn maag begint te rollen. Ik denk terug aan die dag met de watermeloen. Ik zie de gieren weer hun slag slaan, genadeloos asociaal. Mijn lach verdwijnt, mijn hoofd tolt. Want ei-ke-ba, hoe kán het toch? Dat wij als volk zo zijn? Zo’n schaamteloze voorkruipers? Waar is dat ooit begonnen? Ach ja, de typische molen van de laffe idealist. Maar vandaag zal ik niet laf zijn. Vandaag zal ik voor ’t eerst mijn mond opendoen. Voor ’t eerst, en dan altijd. Ik ben klaar om voorbij mijn grens te gaan, en nooit meer terug te keren.

Intussen sta ik bijna bij het begin van de rolband. Subtiel kijk ik om. Mijn blik gaat langs de man die achter me staat. Niet het type mens waar ik uit mezelf tegen zou praten. Een simpele arbeider, beslissen mijn kapsones. Weinig mee te delen. Maar zometeen zal het wel moeten. Sneller dan ik wil, want “Ja, u mag ook hier aanschuiven!”. Adrenaline danst door mijn lijf. Mijn buik braakt al bijna woorden uit, ik anticipeer op de eerste die langs me heen zal schieten. Maar in plaats van een lichaam náást mij, voel ik een stem van achter mij.

“Doet u maar ze, juffrouwke.”

Ik bevries. De woorden landen. Verward kijk ik om, dan terug voor me uit. Mijn voeten brengen me naar opzij. Zonder te denken leg ik mijn spullen netjes op de band. Dan zegt mijn mond iets tegen de man. “Raar hè. Dat we het niet altijd zo doen?” Hij lacht warm. “Soms, als ik mensen op straat goeiedag zeg, ben ik bang dat ik daarmee de Award voor Goeie Mens verdien.” Ik begrijp wat hij wil zeggen. “Ja, het is een gekke wereld.” Betere woorden vind ik niet. We wisselen nog wat gedachten uit.

Ik betaal, ben bijna weg. “Allez,” zegt hij, “kan je in je dagboek gaan schrijven dat je vandaag een soulmate hebt ontmoet.” Ik lach diep in zijn ogen, loop dan met opgeheven preistengels de winkel uit. “Op naar een betere wereld!”, roep ik nog. Ik schrik van mezelf.

Op straat zijn arbeiders aan het werk. Ik wens hen goeiedag. Schuldbewust, en dankbaar. Dan huppel ik voort, die gekke wereld in.

afrekening

Advertenties

4 gedachtes over “Peren, prei, citroenen & een soulmate

  1. Op naar een betere wereld …. waar heb ik dat nog gehoord ☺️ En omdat elk duwtje welkom is: je hebt álles in je om jouw story te blijven vertellen, ook al word je heen en weer gekatapulteerd tussen peren, citroenen en soulmateS. Keep up the opgeheven preistengels, lieve Ine!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s