Re: Aan mijn zestienjarige zelf

Beste Ine,

Je brief heeft me gevonden. Ik heb hem met zorg gelezen, meermaals. Ik wil je bedanken. En ik denk te voelen wat jij voelt, of voel te denken wat jij denkt. (Sorry, het verschil leren tussen voelen en denken is een complex proces waar ik nu nog niet aan toe ben).

Je wilde me waarschuwen voor wat zou komen. Of beter: geruststellen. Me zeggen dat het moeilijk zou worden, maar dat het uiteindelijk allemaal goed zou komen. En ‘t doet me deugd te weten dat het goed met je gaat, echt. Dat je zelfs dankbaar bent voor wat je doorleefd hebt. Je woorden barsten van vertrouwen. Maar doorheen je vertrouwen, lees ik veel verdriet. Verdriet omdat ik tegen duizend muren zal lopen, en jij daar niets aan kan doen. Omdat ik eindeloos veel energie zal steken in zaken die me niet dienen. Omdat ik amper zestien ben, op een zuchtje van wat de fleur van mijn leven moet zijn, te jong en te naïef om mijn eigen weg te kiezen.

Je zal het niet graag lezen, maar ik ben bang. Ondanks je vertrouwen, ben ik bang. Voor de bijtende frustratie, omdat ik opgesloten zal worden in een lijf waarvan ik zal roepen dat het niet van mij is. Om voor ’t eerst écht te beseffen hoe ver de impact van uiterlijk rijkt. Maar vooral… voor een afkickproces waar ik nog niet aan toe ben: me moeten bevrijden van de verslaving aan bevestiging. Een angst die nog te groot is om nu al overwonnen te worden. En omdat mijn glimlach niet meer voldoende zal zijn om te krijgen wat ik zoek, zal ik mijn grenzen zwaar te buiten gaan. Ik zal me opwerpen als vriendin. Er zijn voor mensen, ook op onmogelijke uren. Hen aanmoedigen in hun ideeën, ten koste van de mijne. Niet omdat ik van hen hou, maar omdat ik wil dat zij van mij houden. Ik zal bemiddelen, plooien, de liefste willen zijn.

Daarnaast zal ik meer schrijven. Het zal een manier zijn om me te tonen terwijl ik fysiek onzichtbaar blijf. Dat zal ik mezelf vertellen. In realiteit zal ik enkel tonen wie ik zou kúnnen zijn. Ik zal iets geestigs schrijven, of iets slims. Niet iets wat ik kwijt wil, maar iets waarvan ik hoop dat een ander het wil lezen. Want zolang ik de zieltjes uit mijn omgeving kan winnen, hoef ik me om het mijne niet al te druk te maken.

Die dingen dus. Exact waar jij me voor wil waarschuwen. Maar ’t is zoals je zegt: alleen ervaring kan me leren wat niet te delen valt. Ik moet erdoor. En dat is prima. Want zie je wat er gebeurd is? Je hebt geschreven. Mij. Niet om leuk te doen, niet om zieltjes te winnen. Om een reden die dieper gaat dan dat, en die we niet hoeven te vatten. En zo heb je een deur geopend. Je bent langs een pad gewandeld waar je nooit eerder liep, vanwege de doorns en de brandnetels. Het prikte. Maar je hebt gezien dat ik hier zat, met zalf voor je wondes. En je weet nu dat je het kan.

’t Is dus aan mij om joú te waarschuwen. Want ook al is het makkelijker en veiliger om binnen te blijven: doe het niet. Niet jij. Jij met je zucht naar gedeelde kwetsbaarheid. Be the change you want to see in the world, Gandhi-gewijs. En op een dag zullen de netels platgetrapt zijn. Op een dag zullen we pijnloos naar elkaar toe kunnen huppelen. Schrijf dus. Schrijf mij. Want ik, hier, nu, een zestienjarig dolend zieltje,

ik wil je lezen.

Tot gauw,
Ine

REill

Advertenties

2 gedachtes over “Re: Aan mijn zestienjarige zelf

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s