Kraakvers

Klein lieverikje,

Daar ben je dan. Ze hadden wel honderd zaadjes geplant, uiteindelijk werd jij geoogst. Ik vraag me af waar je vandaan komt, en wat je er gezien hebt. Ik vraag me af waar je naartoe gaat, en wat je ons zal tonen. Ons. Wij. We zijn met zovelen. We willen allemaal van je houden. We willen je allemaal voeden, zonder te weten welke aarde het meest voedzaam voor je is. In gedachten plukken we je vruchten al, zonder te weten tot welke boom je zal groeien. Als een groene vlakte liggen de dagen voor je uit.  En toch ben je al geschreven.

Want we weten nog zo weinig, maar we hebben veel ideeën, en handen om je mee te vormen. Ik beloof je dat ik mijn best zal doen om niets op je lijf te schrijven. Ik zal de potloodlijntjes proberen te lezen die nu al op je huid gekribbeld staan. Ik zal er alles aan doen om ze niet onderhuids weg te stoppen. Samen met jou zal ik mijn uiterste best doen om dat potlood in de verf te zetten. Zo duidelijk dat niemand er nog naast kan kijken. Ik sta te popelen om je te zien. Zien wat je te tonen hebt, horen wat je te zeggen hebt. Zonder te denken dat ik het allemaal beter weet, met mijn volwassenenervaring. Ik zal daar niet altijd in slagen, en ik vraag je daar nu al een beetje vergeving voor. Ik heb zelf nog zo veel te leren, kleine man. Stiekem ben ik ook heel klein. Alleen een beetje groot verpakt.

Ik hoop dat ik de moed vind om je te leren dat deugnieterij geen kwaad kan en dat je best wel eens buiten de lijntjes mag kleuren, af en toe. Of kakmadam naar de slager mag roepen. Maar wat ik je vooral ook op het hart wil drukken, nu al ja, is dat je mama en papa ook twee mensen zijn. Twee kleine mensjes, groot verpakt. Dat ze evenveel recht hebben om te bestaan en om het beste uit hun leven te halen als jij en ik. Dat jij het -meer dan wie ook- in je hebt om massa’s kleur aan hun leven te geven, maar dat het niet jouw verantwoordelijkheid is om hun leven in te kleuren. Dat moeten ze zelf. Dat moeten we allemaal voor onszelf.

Dus, lieve kerel, volg vooral je eigen weg. Want kijk: we zijn met zovelen. We willen allemaal van je houden. Je zal eten wat we je voorschotelen, dagelijks uit je brooddoos. En op een dag zal je zijn wat wij van jou gemaakt hebben. En ook niet, lief kleintje. Je zal meer zijn dan wat wij denken, en tegelijk ook minder. Volgepropt, maar leger dan wat we hadden gedacht. Er zal nog massa’s ruimte zijn. En daar, daar waar niemand je geschreven heeft, zal jij je eigen verhaal doorlopen. Je zal je huid afleggen. Je geschiedenis gladstrijken totdat ze enkel nog een tapijt is waar je je voeten aan veegt voor je je huis verlaat. En in dat woordeloos bestaan zal je de letters zoeken om je eigen naam te schrijven.

Ik ben benieuwd hoe je zal heten.

dag-kleine-man

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s