Brief aan mijn 15-jarige zelf

“Ik moet mijn eigen doodsbrief schrijven. Een deeltje van mezelf begraven. Eén stem in mijn hoofd het zwijgen opleggen. Een klein beetje sterven, en dan een nieuw leven. Want ik wil niet schrijven om te verkopen. Ik wil schrijven om te delen. Wie mijn woorden wil, mag ze hebben. Mijn geweten hou ik bij.”

Lieve Ine,

Je handboek “Melopee” ligt voor je op de bank. De bel gaat. Je leerkracht had het net over slogans en campagnes, nog niet eens het hele lesuur. Het was een zuchtje reclame, niet meer dan dat, maar binnen in jou is een storm gaan waaien. Namen geven aan producten, slogans bedenken, concepten creëren, spelen met taal,… dat dat een jób kan zijn. Je had er nooit bij stilgestaan, maar nu je ’t weet, weet je het. Wat je wil doen als je groot bent. Waar je leven heen moet gaan. Waarvoor je in de wieg bent gelegd. Kordaat loop je de klas uit, je toekomst tegemoet.

Drie jaar later staat die toekomst voor je deur. Je mag een nieuwe wereld in. Communicatiemanagement, dat moet het zijn. Maar de poort die je door wil zal door draken worden bewaakt: leerkrachten die je wijzen op je vlekkeloos Latijns parcours, vrienden die massáál universiteit verkiezen, random raadgevers die het beste met je voorhebben. Maar vooral: een heel groot monster dat verdacht hard op jezelf lijkt. Het zal roepen dat je “slim moet zijn”. Dat “universiteit allicht de beste weg is”. En door de wind die dat gebrul met zich meebrengt, zal de ene duur toevlammen terwijl een andere openwaait. Eind september zal je de UA binnenlopen. Eén week later dan toch de hogeschool. Het is de voorbode van een bochtig parcours, de eerste ronde in de boksmatch tussen jezelf en de wereld.

Pas negen jaar later zal je stoppen met “studeren”, twee diploma’s op zak: Communicatiemanagement en Radio. Je zal jaren hebben geschipperd tussen commerce en kunst. Meermaals tegen rotsen zijn gebotst. En dan, op het moment dat het gedaan is met je oefenleven, zal je loeihard tegen een spiegel aanlopen. Je zal niet weten wie je ziet. Een radiomaker? Een schrijfster? Toch nog steeds die copywriter? Wie wil je zijn, wie moet je zijn, wie kan je zijn? Je zal willen verankeren zonder te weten waar aan land te moeten gaan.

Daarnaast zal de spiegel nog meer blootleggen. Alles wat niet van jou is, maar een ander je heeft aangemeten. De laagjes vreemde huid die je eigen vlees bedekken. Je zal willen weten wie je bent als er niemand is die dat bepaalt. Niemand waartegen je jezelf verhoudt. Dus zal je gaan. Weg van alles. Aanmeren aan een eiland, maar zonder te verankeren. Dobberen op El Hierro. Je zal niets willen zijn, niets moeten zijn, niets zijn. Zeven maanden lang.

Dan zal je terugkeren naar je thuishaven, klaar om weer te zijn. Je zal denken aan je “Melopee”-boek, en het gevoel waar jij  zo vol van bent nu. Je zal aanleggen in het meer van de reclame. Dan toch. Slogans bedenken, concepten creëren, spelen met taal. Zijn wie je wil zijn, moet zijn, kan zijn. Of niet? Je zal aan dek gaan, weken later. Kijken naar het water, op zoek naar jezelf. Maar het water in dat meer is te troebel voor reflectie. Je zal niets meer kunnen zien.

Eindelijk.

Eindelijk zal je jezelf doorprikken. Zal je spiegelbeeld ontbinden in het water. De constructie van jezelf verdampen in de lucht. En in die lucht waarin je opgelost bent, daar zal je leren ademen. Je zal je vullen met zuurstof die voedzaam voor je is. Om dan krachtdadig de wind in je eigen zeil te blazen. Om opnieuw uit te varen, joúw kant op. Om te zijn. Echt zijn. Wie je wil zijn, wie je moet zijn, wie je kan zijn. Op dat moment. Op dit moment. En om van daaruit te vertrekken, elke dag opnieuw. Met vandaag als doorgang naar morgen, niet als nasleep van gisteren.

Lieve Ine. Je handboek Melopee ligt voor je op de bank. Je weet het. Wat je wil doen als je groot bent. Waar je leven heen moet gaan.  Waarvoor je in de wieg bent gelegd. Je weet het alsof het altijd zo zal zijn. En dat is prima. Hou vast aan je gevoel. Toe maar. Want alles hangt samen met alles. En alles komt altijd goed.

Tot schrijfs,

Ine

15jarigezelf

Advertenties

4 gedachtes over “Brief aan mijn 15-jarige zelf

  1. Prachtig Ine! En hoe was het ook al weer. Van de talloze mogelijkheden die de rede biedt, kiest intuitie feilloss de beste.

    Ps en Melopee, doel je daar op het gedicht van Paul van Ostayen?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s