De deuren van de dood.

Wat er precies gebeurd was, wisten ze niet. “Maar nonkel Jef is er niet goed aan toe”, zei ze. Mijn vriendin en ik hadden elkaar al een tijdje niet gesproken en nu hoorde ik haar, op een gewone vrijdagmiddag, door mijn telefoon. Meteen ging ze over tot de essentie van de week. Dat de buurman haar nonkel in de gang had zien liggen toen hij ontdekte dat de voordeur nogal openstond. Dat hij door dokters in kunstmatige coma werd gehouden en zijn situatie als levensbedreigend verklaard. Dat ze niet wisten hoeveel “Jef” er nog over zou blijven, mócht ontwaken aan de orde zijn. Tja, hoe ga je dáármee om. In een flard dacht ik aan een bericht van gisterenavond. Ik zou weer eens afspreken met een vriend. “Na dit weekend”, whatsappte hij. “Want het is bijna 11 maart en we gaan eerst maar eens zien hoe we daarmee moeten omgaan *trieste emoji*.” Vorig jaar op 11 maart stierf zijn vader.

Het hele verhaal –de geschiedenis van nonkel Jef, zijn warme rol in de hechte familie en alle feiten van de afgelopen dagen- nam zeker een half uur in beslag. Ik luisterde aandachtig en had het raden naar wat er zou komen. Het klonk allemaal erg gecontroleerd en doordacht. Exact hoe ik haar kende. De rationele vriendin van op het Rits jaren geleden. Met een duidelijk verhaal, alsof het al 100 x verteld was. De feiten. Maar wat zat eronder? Treurde ze? Eén ding was alleszins duidelijk: Jef was een bijzonder man. Voor haar, en voor de hele familie. Ik moest dus maar eens zien hoe ze daarmee zouden omgaan.

Voor mezelf had ik dat ook moeten zien, zo’n anderhalf jaar geleden. Er kwam toen een man in mijn leven gedoken. Twee maanden later sprong hij er abrupt en onomkeerbaar weer uit. Ik had geen idee wat ik daarmee moest, hoe ik die passage een plekje zou geven. Een tijdje geleden begon ik aan een nieuw project, gestuurd door dat verhaal. Sindsdien heb ik prachtige gesprekken gevoerd, mensen van hun meest kwetsbare kant mogen zien. Hij schonk me een fantastisch cadeau.

De feiten waren rond. Jef was verteld, nu was het aan haar. Ik benieuwd. Dat het goed was, zei ze. Wat het ook zou zijn. Ze meende het. “Als hij gaat, is het omdat het goed voor hem geweest is. Als hij blijft, heeft hij allicht nog iets te zoeken hier.” Daar durfde ze op te vertrouwen. Ze was verbaasd van haar eigen reactie op de situatie. Een jaar geleden zou het anders zijn geweest. Maar plots zag ze haarscherp hoe er iets in haar verschoof. Alsof er een andere wereld openging. Een donzig tweede leven als een deken om haar heen viel.

De vriendin van op school was niet in de buurt. Hier klonk een andere vrouw. Het was een vrouw die intense dagen had gehad. Maar goed intens, echt goed. Een vrouw die overspoeld werd door een zee van dankbaarheid. Voor het begrip van haar omgeving. Voor alle warme babbels met de mensen om zich heen. De gedeelde kwetsbaarheid. Zoveel dank. Zoveel licht. Ik vroeg haar of ze zichzelf niet vergat. Of ze kon zien hoe ze die wereld zélf had gecreëerd. Omdat die vrouw die nu door haar woorden klonk, al jaren op haar hart had staan bonken. En dat ze –na veel weerstand- de deur geopend had.

Ze slikte tranen weg. Ik ook.

Merci Jef.

Nonkel Jef

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s