Proloog van het Ongeschrevene

“Katrien”, dacht mijn moeder.
“Ine”, zei mijn vader.
Mijn vader heeft mijn naam gekozen.

Ik heb altijd al krukken gewild.
Been in de gips.
Een hoek eraf.
Voet stuk.
Op een voetstuk.
Iemand willen zijn.
“Kijk”, zouden ze zeggen,
“die heeft iets!”

Ik heb iets.
Geen krukken, geen plaaster,
niet eens een pleister.
Een grote zwarte bal
kolkend in mijn lijf.

Ik kan alleen nog maar
mezelf te pletter schrijven.
Met letters de brokstukken m’n ziel uit stuwen
het is alles wat ik kan doen om
in leven te blijven.

Zul je luisteren, mijn lief?
Ik zal je vertellen
wat nooit is gezegd
Je mag me zien.
Je moet me zien.
Voor ik mezelf
mijn graf in vecht.
Het is mijn plicht
jouw recht.

Zul je van me houden, mijn lief,
ook na deze woorden?
Hou van me.
Beloof me dat je van me houdt.
Dan zal ik je vertellen.
Alles wat ik niet kon zeggen
niet kon uiten.

Ine.
Mijn vader heeft mijn naam gekozen.

proloog

Advertenties

2 gedachtes over “Proloog van het Ongeschrevene

  1. Ine…dat is een mooie naam. Ook mooi dat je papa die koos…..
    Je woorden gingen naar het eind een beetje triest…fatalistisch maar echt en eerlijk. Je hebt idd iets….er zijn geen krukken voor, maar wel een hoge dosis zelfbewustzijn en moed om dit ‘onzichbare’ te aanvaarden….en er mee om te gaan….te leren leven…..Ik heb krukken….dat vind ik erg… kapotte mechaniek….maar mss toch bij wijlen gemakkelijker….. Dappere Ine !!!!
    Ook mooie kalligrafie van Jasper !
    Inge

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s