wat de zeeman zei

zoals een straatlantaarn
om half 2 ’s nachts
getemd de dode dijk verbrandt
voor het geval dat jij
per ongeluk en
onvoorzien op straat belandt
-wat nooit gebeuren zal
omdat jij onverstoord
een kussen versmoordt
in de schoot van de nacht-
maar zo
altijd
op jouw komst voorzien
met niets meer dan wat licht
geen stille wens geen eigendunk
geen liefdesdicht
minzaam verlangenloos
zoals alleen een straatlantaarn
om half 2 ’s nachts dat kan
zo ben ik graag je man

2703

Advertenties

Hersenspinsel

Meestal schijnt het zonnetje
in ’t hoofd van gekke Dieter
maar soms ook niet
dan wordt het grijs
en regent ’t dat het gieter
“Ocharme hij!”,
dat denken wij
“maar nee hoor,”, grijnst dan Dieter,
“want met veel zon
en zonder gieter
was mijn bloem er nieter!”
bloemhoofd

Klein lef

misschien schuilt er achter de hoek
een Enge Boef of Reuzerat
of een Protjeslatend Monster
dat al jaren niets meer at

of tja, wie weet een Hamstertje
een Toverstruik of Taartenrijk
ik denk dus dat ik toch maar beter
even om het hoekje kijk 

achterdehoek

Kruimeldag

zo’n dag die rijzend nog onder mijn dons
haar fraaie vorm al toont
en ruikt naar verse taart
met kers

zo’n dag waar ik vol in wil bijten
maar die bij ‘t gulzig grijpen
om iets voor acht
al barst

zo’n dag waarvan ik had gedacht dat alles wel vanzelf
maar ik me rond een uur of elf verslik
in een minuut want alles veel te krap en lap
de zon al valt nog voor ik
pap kan zeggen

alweer zo’n prulledag
luchtledig in elkaar
gezakt

maar
ook alweer zo’n dag waarin verloren kruimels
mij sporen naar een huis
waar in jouw arm een restje deeg
dan toch zich bakt tot ovenvers
en alsnog voor het slapen
ter afronding
jouw kers
kers

Tip ter conservatie van de liefde

(Hier bijgevoegd leest mijn lievelingsmens een zeer bescheiden liefdeswens)

Luster me graag
ruster me traag
suster m’n vraag
en cluster me vaag

(dat klinkt misschien wat obligaat maar kijk snel hoe het verder gaat: )

Je vel zal ik blusteren
en fel zal ik je flusteren
je vele meer dan zusteren
je wel en woest kusteren

(als jij voor strofe één wil zorgen, stroof 2 ik jou tot ver na morgen)

Want zo flusterend, traag rusterend
kunnen wij onszelf koesteren
en blusterend, graag lusterend
ons heerlijk anti-roesteren.

giphy.gif

 

Van kop tot teen

Ergens tussen
mijn hoofd en mijn hart
leef jij

Soms klop je op de deur van mijn hart
ik kan niet opendoen
er zit iets in de weg
een gevoel
dat nooit meer overwaait
Soms bonk je in mijn hoofd

Tussen mijn hoofd en mijn hart
zit pal mijn keel
en de krop als ik je zeggen moet
dat mijn hoofd niet breken kan
nog in geen honderd jaar
maar mijn hart
eens te meer

en daarmee gaan de poorten toe
zak jij via de bodem van mijn hart
mee met mijn moed
mijn tenen in.

(*)

26943173_10155978150073766_309334333_n

(*) Op dit moment schrijft Ine van op El Hierro aan een muziektheaterstuk. Regelmatig sneuvelen er stukken tekst, die ze dan achterlaat in de oceaan. Of op dit blog.

Koorddans

2 januari 2018. Een nieuw jaar. Ik zit op het vliegtuig naar Tenerife, met El Hierro als uiteindelijke bestemming. Drie jaar geleden in november was ik daar ook. Vorig jaar in december opnieuw. Telkens met hetzelfde doel: even weg. Ver weg van alles, dichtbij mezelf. Luisteren wat ik hoor als de wereld rond mij zwijgt.

En ja, ook nu. Ook nu zoek ik rust. Ook dit jaar wil ik even mijn Belgische web uit. De draden met het thuisfront doorknippen. Maar er is één groot verschil: ik heb een man aan mij zij. Het is de man die ik bemin met heel mijn hart. Met wie ik van navel tot navel, hart tot hart, hoofd tot hoofd verweven ben. Hij die ziet waar mijn draden spannen, zijn scherpe blik op mijn knopen legt. Mijn lief. Mijn suikerspin.

Dus ja. Hoe moet dat dan. Dat web uit. Weg van alles, behalve van mijn spinnende man. Hoe gaat dat dan. Alleen zijn, én samen. Dichtbij mezelf, én zijn huid rond de mijne. Voldoende ik, en heerlijk veel wij.

Ik ga het ontdekken. Op drie weken tijd. Dit is mijn tocht. Mijn grote queeste. Balanceren op het koord. Dansen met de draden. Het is één grote evenwichtsoefening en dat zal het altijd zijn. Ik kan maar beter de vreugde leren vinden in de oefening. Hier. Nu. Dat is de kunst. En waar leer ik die beter dan op een plek zonder vaste bodem.

2 januari 2018. Op naar El Hierro.

jaaroverzicht

(Collage van 2017)